اگر بخواهیم جایگاه جانجا را در صنعت معدن ایران دقیق‌تر ارزیابی کنیم، نخستین نکته این است که این پروژه را نباید صرفا یک «معدن مس» تلقی کرد. آنچه جانجا را از بسیاری از پروژه‌های معدنی متمایز می‌کند، اتصال هم‌زمان بخش معدن به فرآوری و ایجاد ظرفیت برای توسعه زنجیره ارزش مس است. شرکت توسعه معادن و صنایع مس جانجا با محوریت شرکت سرمایه‌گذاری توسعه معادن و فلزات و مشارکت مجموعه‌ای از شرکت‌های بزرگ معدنی و سرمایه‌گذاری کشور شکل گرفته است. سهامداران این شرکت شامل سرمایه‌گذاری توسعه معادن و فلزات، تجلی توسعه معادن و فلزات، چادرملو، گل‌گهر، گهرزمین و بین‌المللی توسعه صنایع و معادن غدیر هستند.

این ساختار از منظر سرمایه‌گذاری اهمیت زیادی دارد؛ زیرا جانجا یک پروژه منفرد با اتکا به منابع محدود یک شرکت نیست، بلکه بخشی از یک کنسرسیوم متشکل از بازیگران بزرگ زنجیره معدن و صنایع معدنی کشور است. از همین منظر، نقش «ومعادن» نیز صرفاً نقش یک سهامدار مالی نیست؛ بلکه این هلدینگ در تعریف و راهبری پروژه، توسعه اکتشافات، تأمین مالی و حرکت پروژه از مطالعات به سمت عملیات اجرایی نقش محوری داشته است.

ذخیره‌ای که هنوز ظرفیت بزرگ‌تر شدن دارد

یکی از مهم‌ترین نقاط قوت جانجا، پتانسیل اکتشافی آن است. بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی روابط عمومی «ومعادن»، در چارچوب طرح ۲۰ ساله معدن جانجا و پس از حدود 59 هزار متر حفاری استریل و اکتشافی، ذخیره معدن حدود ۳۰۰ میلیون تن با عیار متوسط ۰.۲۶ درصد مس برآورد شده است؛ در عین حال تأکید شده که عملیات اکتشافی ادامه دارد و احتمال افزایش ذخیره وجود دارد. در برخی مطالعات و گزارش‌های پروژه نیز عدد ۳۱۲ میلیون تن ذخیره قابل برداشت با عیار متوسط ۰.۲۶ درصد مس اعلام شده است.

ذخیره فعلی جانجا در محدوده ۳۰۰ تا ۳۱۲ میلیون تن برآورد شده و عملیات اکتشافی برای افزایش منابع معدنی همچنان ادامه دارد. این تفاوت عددی، بیش از آنکه تناقض باشد، می‌تواند ناشی از تفاوت میان ذخیره برآوردی، ذخیره قابل برداشت و به‌روزرسانی مدل زمین‌شناسی در مقاطع مختلف مطالعات باشد. نکته مهم‌تر، عیار نسبتا پایین ذخیره است. عیار ۰.۲۶ درصد به این معناست که اقتصادی‌کردن معدن نیازمند مقیاس بالای استخراج، طراحی دقیق مدار فرآوری و کنترل جدی هزینه‌های عملیاتی است. به همین دلیل جانجا یک پروژه کوچک و متعارف نیست؛ پروژه‌ای است که اقتصاد آن تا حد زیادی به مقیاس عملیات معدنکاری و بهره‌وری کارخانه فرآوری وابسته است.

۱۶ میلیون تن استخراج برای تولید ۱۳۰ هزار تن کنسانتره

یکی از مهم‌ترین شاخص‌های فنی پروژه، مقیاس عملیات معدنی آن است. بر اساس مطالعات منتشرشده، برای تولید سالانه ۱۳۰ هزار تن کنسانتره مس، کارخانه باید سالانه حدود ۱۶ میلیون تن خوراک دریافت کند. همچنین در مطالعات اولیه، حجم عملیات معدنکاری سالانه حدود ۷۰ تا ۸۰ میلیون تن برآورد شده است. این ارقام نشان می‌دهد جانجا از نظر عملیاتی در رده پروژه‌هایی قرار می‌گیرد که ماشین‌آلات سنگین، ناوگان حمل‌ونقل، مدیریت باطله، جاده‌های معدنی، تأمین انرژی و آب در اقتصاد آن نقش تعیین‌کننده دارند. در واقع، پروژه صرفا ساخت یک کارخانه ۱۳۰ هزار تنی نیست؛ پشت این کارخانه یک زنجیره بزرگ از فعالیت‌های معدنی قرار دارد.

کارخانه ۱۳۰ هزار تنی؛ حلقه کلیدی زنجیره ارزش جانجا

قلب صنعتی پروژه، کارخانه تغلیظ مس جانجاست. این کارخانه برای تولید سالانه حدود ۱۳۰ هزار تن کنسانتره خشک مس طراحی شده و قرارداد اجرای آن به صورت EPC با شرکت فکور صنعت تهران منعقد شده است. بر اساس اطلاعات رسمی منتشرشده توسط پیمانکار، پروژه شامل بخش‌هایی مانند: سنگ‌شکن ژیراتوری، نوار نقاله اورلند، استوک‌پایل، مدار خردایش، فلوتاسیون و واحدهای آبگیری است. مدت قرارداد اجرای پروژه نیز ۴۵ ماه اعلام شده است. در یکی از آخرین گزارش‌های فنی منتشرشده از سوی فکور صنعت نیز از اجرای عملیات آرماتوربندی، قالب‌بندی و نصب بخشی از تجهیزات خبر داده شده است؛ از جمله 6586 تن اسکلت فلزی، حدود 38106 متر مکعب بتن ریزی و نصب ۴۵۰۰ تن از مجموع ۷۶۰۰ تن تجهیزات ورودی. این ارقام نشان می‌دهد پروژه از مرحله طراحی و تجهیز کارگاه فاصله گرفته و وارد فاز واقعی ساخت و نصب تجهیزات شده است.