به گزارش نشان تولید، 14 فروردین، خیابانهای آبادان، حال و هوای دیگری داشت؛ انگار ذرات آب اروند و خلیجفارس هم میدانستند که صاحب و نگاهبانشان قرار است برای همیشه در آغوش خاک آبادان آرام بگیرد؛ جمعه، چهاردهم فروردین ۱۴۰۵، تقویم ایران برگی را ثبت کرد که در آن، شکوه یک بدرقه با غیرتِ مردم جنوب گره خورد.
دریابان شهید علیرضا تنگسیری، که سالها نامش لرزه بر اندام متجاوزان در پهنه آبهای نیلگون میانداخت، امروز نه در قامت یک فرمانده نظامی، بلکه در قامت «فرزند اروند» به خانه بازگشت.
جمعیت مردم آبادان امروز به قدری از ابتدای بلوار ذوالفقاری تا میعادگاه همیشگیاش در گلزار شهدا انبوه بود که جای سوزن انداختن نبود؛ همان مردمی که او را در روزهای سخت پس از تجاوز و حملات ناجوانمردانه آمریکایی-صهیونی در کنار خود میدیدند، حالا با چشمانی اشکبار، زیر تابوتش را گرفتند تا بگویند «فرمانده، ما تنهایت نمیگذاریم.»
او که عمری را در تلاطم موجها گذرانده بود، ایستادن و آرام گرفتن در کنار رفیق و همرزم دیرینش، شهید «سعید سیاح طاهری» را برگزید. این همنشینی در خاک، نمادی است از پیوند ناگسستنی مردان دفاع مقدس با مدافعان امروز؛ تلاقی غیرت سالهای دور و شجاعتِ همین روزهای سخت.
سردار؛ خوزستانیها تا ابد امانتدار نام بزرگ تو خواهند بود. آبادان با تو وداع نکرد، بلکه تو را در قلب تاریخ خود برای همیشه ذخیره کرد.
دیدگاهتان را بنویسید