نشان تولید:خواهران منصوریان سالها از افتخارات ورزش ایران بودند. دخترانی که از دل سختیها و محرومیتها برخاستند، جنگیدند، مدال گرفتند و به نماد موفقیت برای بسیاری از دختران این سرزمین تبدیل شدند. اما بدون تعارف باید گفت که شخصیت اجتماعیشان همپای پیشرفت های ورزشی ارتقاء نیافته و ظرفیت کسب محبوبیت در کنار افتخار آفرینی را نداشتند! این دختران توانمند در میدان، در مبارزه اصلی برای حفظ شأن و جایگاه اجتماعی، بازنده ای تمام عیار بوده اند!
آنچه در سالهای اخیر از خواهران منصوریان دیدهایم، بیش از آنکه یادآور منش یک قهرمان باشد، تداعیکننده نوعی رفتار پرخاشگرانه، هیجانی و گاه جاهلمآبانه است؛ رفتاری که نه با شأن یک ورزشکار ملی سازگار است و نه با جایگاه زنانی که قرار است الگوی نسل جوان باشند.
مگر قدرت در فریاد زدن است؟ مگر اقتدار در تهدید کردن، درگیری لفظی و جنجالآفرینی معنا پیدا میکند؟ مگر یک زن برای آنکه ثابت کند ضعیف نیست، باید به ادبیات و رفتاری متوسل شود که حتی در میان معمولی ترین مردان هم امری نکوهش شده و نا پسند است چه برسد به پهلوانان و قهرمانان محبوب و نامدار؟!
خواهران منصوریان ظاهراً قدرت را با خشونت اشتباه گرفتهاند. گویی تصور میکنند هرچه صدا بلندتر باشد، اقتدار بیشتر است و هرچه رفتار خشنتر باشد، شخصیت قدرتمندتر جلوه میکند. در حالی که تاریخ ورزش ایران دقیقاً خلاف این را ثابت کرده است.
اگر قرار باشد از زنان قهرمان سخن بگوییم، ورزش ایران کم از خواهران منصوریان ستاره نداشته است. کیمیا علیزاده نخستین زن ایرانی بود که مدال المپیک گرفت. زهرا نعمتی به یکی از پرافتخارترین ورزشکاران تاریخ ایران تبدیل شد. ناهید کیانی بر سکوی المپیک و جهان ایستاد و زهرا کیانی افتخارات بزرگی برای ووشوی ایران کسب کرد. حمیده عباسعلی، سارا بهمنیار، در همین ووشو مریم هاشمی و دهها بانوی قهرمانی که در سایر رشته ها کسب مدال و افتخار جنسشان را تغییر نداد و در میان هیاهوی شهرت گم نشدند.
مردم ما این زنان را فقط با مدالهایشان به یاد نمیآورند. آنچه آنان را محبوب و محترم کرده، وقار، متانت و شخصیتشان است. کمتر کسی از آنها فریاد، جنجال، درگیری یا ادبیات کوچهبازاری به خاطر دارد. آنها قبل از هر اتفاق دیگری در مسیر قهرمانیشان جایگاه زن بودن خود را حفظ کردند. بانویی ایرانی از جنس زیبایی، ظرافت، تلاش و نهایتا موفقیت در میادین بزرگ.
زن ایرانی برای قدرتمند بودن نیازی به تقلید از رفتارهای جاهلانه ندارد. قدرت زن ایرانی در شخصیت اوست، در اعتماد به نفس اوست، در وقار اوست و در توانایی او برای حفظ احترام خود حتی در اوج اختلاف و عصبانیت.
خواهران منصوریان می توانستند نماد غرور و افتخار ورزش بانوان ایران باشند. هنوز هم میتوانند باشند؛ اما به شرط آنکه به یاد بیاورند مردم از یک قهرمان فقط مدال نمیخواهند. جامعه از قهرمانان خود اخلاق، منش و الگو بودن را نیز مطالبه میکند.
شاید به همین دلیل است که امروز برخی میگویند خواهران منصوریان جنس خود را گم کردهاند؛ نه به این معنا که زن نیستند، بلکه به این معنا که از ویژگیهایی فاصله گرفتهاند که یک زن قهرمان را بزرگ و ماندگار میکند؛ متانت، وقار، نجابت و شخصیتی که ارزشش از صدها مدال طلا و سکوی المپیک هم بالاتر است.
دیدگاهتان را بنویسید